بامیان قربانی ... نویسنده: جسیکا وینستن

در کوههای سر به فلک کشیده و در قلب افغانستان، منطقه ای امن، بسیار با شکوه و زیبا وجود دارد که دارای شش دریاچه زنجیره ای است و به طور روشن از طریق ستلایت به دلیل رنگ آبی شفافی که دارد، قابل مشاهده است. بله این منطقه زیبا، " بند امیر" است. پس از آنکه ایالات متحده امریکا نزدیک به 1 میلیون دالر را برای کمک به بازسازی آن هزینه کرد، منطقه بند امیر به عنوان اولین پارک ملی افغانستان مسمی گردید. اما باید یادآور شد که در محدوده 228 مایل مربعی پارک هیچ راه و جاده پخته وجود ندارد. در تمام ولایت بامیان تنها کمی بیشتر از 1 مایل شاهراه پخته که بتوان از طریق آن رفت و آمد کرد، وجود دارد و هم چنین این ولایت از داشتن برق پایدار رنج می برد. پرسش هایی که در ذهن ساکنین این منطقه می باشد، این است که آیا سرمایه گذاری در یک مکان دور افتاده و غیر قابل دسترس در کشوری که بر ضد جنگجویان طالبان نبرد می کند، یک فعالیت اقتصادی مناسب و سودمندمی باشد؟. ویلیام فری، رئیس هیات اداره انکشاف بین المللی ایالات متحده امریکا در افغانستان از این پروژه پشتیبانی کرده و می گوید که همه ساله هزاران تن از افغانها از این ساحه دیدن می کنند. وی می گوید که " تعهد ایالات متحده امریکا به مردم افغانستان، سرمایه گذاری دراز مدت در بخش های امنیت و دموکراسی می باشد. همانند بیشتر مناطق کشور، بازسازی جاده در بامیان را روی دست داریم و هدف مان در پروژه بند امیر احیای مجدد امید و غرور ملی می باشد." حبیبه سرابی، والی بامیان- نخستین و تنها زنی که یکی از ولایات افغانستان را رهبری و اداره می کند- تلاش های زیادی را طی چندین سال برای تبدیل شدن این ساحه به پارک ملی صورت داد که بالاخره این ساحه به طور رسمی در ماه جون من حیث پارک ملی افغانستان اعلام گردید. سرابی می گوید که بیشتر کمک های بین المللی به مناطقی از افغانستان اختصاص می یابد که طالبان در این ساحات پایگاه دارند. از این رو ایجاد یک پارک ملی راهی است تا کمک های بین المللی را به سوی بامیان بکشانیم. به گفته وی توسعه پارک و صنعت گردشگری در بامیان باعث ایجاد جای کار برای ساکنین ساحه شده و فیس ورود به پارک در بازسازی زیربناها و انکشاف منطقه به مصرف خواهد رسید.

جامعهء كه با مشکلات دست پنجه نرم می کند سید کاظم، یکی از متنفذین منطقه می گوید که ما می توانستیم با احداث و ایجاد مکاتب و شفاخانه های بیشتر به بهترین شیوه به مردم منطقه خدمات رسانی کنیم. به گفته وی در مناطق کوهستانی که تقریبا 20000 نفر زندگی می کنند تنها یک کلینیک وجود دارد. وی می گوید که "در جریان فصل زمستان به دلیل دشواری راه ها، مردم مجبور می شوند تا برای رسیدن به کلینیک چهار تا پنج ساعت را در راه باشند." جواد وفا، 22 ساله، یکی از راهنمایان گردشگری در ولایت بامیان بر این باور است که مصرف کردن پول در پارک مانند این است که پول خود را هدر داده و به دور بریزیم. وی تاکید می کند که "ما به راه و جاده نیازمندیم. ما به برق نیازمندیم و ما به میدان هوایی نیاز داریم." سرابی در پاسخ به انتقاد های مردم می گوید که " پارک برای آینده آنها است. پارک برای کودکانشان می باشد. ما باید از پارک محافظت کنیم. البته پس از این آنها می توانند چیزهای بسیار خوبی را شبیه کلینیک و مکاتب داشته باشند." اگر بخواهیم از کابل، پایتخت افغانستان به بند امیر که 150 مایل را در بر دارد، سفر کنیم باید 12 ساعت یا بیشتر از آن را در راه های سنگلاخی به رانندگی بپردازیم. موتر ها در این راه های سنگلاخی و دشوار به سادگی واژگون می شوند و گرد و خاک موجود در صحرا به طور معمول فیلتر های موترها حتی موترهای بسیار مجهز را مسدود می کند. برای رسیدن به نزدیکترین شهر، بامیان - 50 مایل دور می باشد- به سه ساعت رانندگی نیاز داریم.

امیر فولادی، رئیس برنامه گردشگری ولایت بامیان که در ایجاد پارک کمک هایی را صورت داده است، می گوید که دست کم چهار متشبث محلی زمین هایی را خریداری کرده اند تا مهمان خانه هایی را نزدیک پارک بسازند. وی می گوید که پیشنهادات مناقصه برای ایجاد مکان های بود وباش گردشگران اختصاص داده نشده است. این مکان ها می تواند گردشگران و کارهای بخش خدمات رسانی را در یک جای گرد آورد و از سوی دیگر بسیاری از ساکنین فقیر منطقه که زراعت پیشه اند، از این طریق درآمدی را کسب می کنند. فولادی می گوید که زنجیره دریاچه ها در ساحه بند امیر به تعداد 40000 افغان به علاوه 4000 گردشگر خارجی را در سال های 2005 و 2006 به سوی خود جلب کرد اما به دلیل افزایش نا امنی ها در سال بعدی بیش از 40 درصد بازدید کنندگان کاهش یافت.

"بامیان، قربانی موفقيت هايش شده است" ولایت بامیان با نفوس تقریبی 400000 نفر از آن جهت مشهور است که مجسمه بودای بزرگ که در داخل صخره حدود 1500 سال پیش تراشیده شده است، در این ولایت قرار داشت. طالبان این مجسمه را در سال 2001 ویران کردند. نزدیک به هشت سال است که از سقوط رژیم طالبان توسط نیروهای خارجی به رهبری ایالات متحده امریکا می گذرد، هم اکنون در این بخش از افغانستان نشانه ای از جنگ، حملات راکتی یا تیر اندازی دیده نمی شود. رابرت واتکینز، معاون نماينده ويژه ملل متحد در افغانستان می گوید:" بامیان قربانی موفقيت هايش شده است. ولایت بامیان باثبات ترین و امن ترین ولایت در سرتاسر کشور است و اين دلیلی كم توجهي جامعه بین المللی به باميان است." وی می گوید که بودجه ها و کمک ها به مناطقی سرازیر می شود که سربازان کشورها در آنجا با شورشیان به جنگ به سر مي برند. حملات فعلی ایالات متحده امریکا در شرق و جنوب افغانستان به ویژه در ولایت هلمند تمرکز یافته است.

اقاي وليام فری موافق این امر است. وی می گوید "درصد بالایی از منابع دولتی ایالات متحده امریکا به مناطق نا امن اختصاص يافته است و در آنجا به مصرف می رسد يعني جايي که سربازان امریکایی در انجا جان هاي شان را برای افغان ها قربانی می کنند." وی همچنین تاکید می کند که " ما دریافتیم که بامیان و دیگر مناطق با ثبات به سرعت پیشرفت کرده و قابلیت آن را دارند تا به بهترین شیوه از منابعی که دریافت می کنند، بهره برداری کنند." کاظم، یکی از متنفذین محلی که بیشتر بین روستائیان بوده و به تازگی با سرابی و مقامات سازمان ملل متحد در افغانستان دیدار کرده است بر کمک های بیشتر به کشاورزان محلی تاکید می کند. وی می گوید که قوانین مدیریتی زمین در مورد پارک، کشاورزان را اجازه نمی دهد تا در نزدیکی دریاچه ها به کشت غله و یا به جمع آوری پخل (چوب و پوته هاي شكسته) من حیث سوخت استفاده می شود، بپردازند. کاظم می گوید:" ما اجازه نداریم تا به کشت گندم در اطراف دریاچه بپردازیم، در حالی که کشت بدیلی را نیز نداریم." به گفته سرابی علاوه بر ایجاد جای کار برای ساکنین محل ، بند امیر این امکان را به مردم می دهد تا محصولات کشاورزی خود را به گردشگران داخلی و خارجی به فروش برسانند. وی تصریح می کند که نبود راه پخته و جاده مناسب یک مشکل است اما امید وار است که همانگونه که پارک ایجاد شد، راه نیز ایجاد شود. وی تاکید می کند که " ما در مورد ایجاد راه های مناسب کار و تلاش می کنیم، هرگز از تلاش و کوشش دست نمی کشیم و به فشار ادامه می دهیم."

منبع: USA TODAY

نویسنده: جسیکا وینستن

برگردان: مركزترجمه مغول